Είναι πραγματικός ο «εικονικός αυτισμός»;
Η ειλικρινής απάντηση έχει δύο μέρη.
Τι δεν είναι πραγματικό: η ιδέα ότι οι οθόνες προκαλούν αυτισμό ή ότι ο «εικονικός αυτισμός» είναι μια ξεχωριστή κατάσταση που μπορούν να διαγνώσουν οι γιατροί. Καμία μελέτη δεν έχει δείξει τίποτα από τα δύο. Ο αυτισμός διαρκεί όλη τη ζωή και είναι σε μεγάλο βαθμό κληρονομικός, και τα αυτιστικά παιδιά είναι ολοκληρωμένοι άνθρωποι, όχι άνθρωποι με βλάβη.
Τι είναι πραγματικό: κάποια νήπια που περνούν τις περισσότερες ώρες που είναι ξύπνια μπροστά σε οθόνες δείχνουν σημάδια που μοιάζουν με αυτισμό (δεν σηκώνουν το βλέμμα, δεν ανταποκρίνονται στο όνομά τους, λίγες λέξεις). Και κάποιες οικογένειες αναφέρουν ότι αυτά τα σημάδια υποχωρούν όταν σβήνουν οι οθόνες και οι μέρες γεμίζουν ξανά με ανθρώπους. Οι δημοσιευμένες αναφορές είναι μικρής κλίμακας: μια πιλοτική μελέτη με εννέα νήπια στις Ηνωμένες Πολιτείες, σειρές περιστατικών στο Ιράν και στο Πακιστάν, και κλινικές περιγραφές από τη Γαλλία. Καμία δεν είχε το είδος της ομάδας σύγκρισης που θα αποδείκνυε ότι τη διαφορά την έκαναν οι οθόνες. Επιπλέον, σε αυτή την ηλικία τα παιδιά αλλάζουν γρήγορα, για πολλούς λόγους.
Η φράση, λοιπόν, δεν είναι διάγνωση, αλλά παραπέμπει σε ένα πραγματικό ερώτημα στο οποίο η επιστήμη δεν έχει απαντήσει ακόμη. Αυτό που έχει ξεκαθαριστεί είναι ότι τα μωρά μαθαίνουν τη γλώσσα από ανθρώπους που τους απαντούν, και ότι οι υγειονομικές αρχές, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας μέχρι τη βρετανική κυβέρνηση, συνιστούν πλέον μηδενικό ή σχεδόν μηδενικό χρόνο οθόνης για τα παιδιά κάτω των δύο ετών.
Αν το παιδί σας δείχνει αυτά τα σημάδια, μην περιμένετε να μάθετε ποια εξήγηση ταιριάζει. Κόψτε τις οθόνες και ζητήστε αξιολόγηση. Το να κόψετε τις οθόνες δεν κοστίζει τίποτα· στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αξιολόγηση από το δημόσιο πρόγραμμα πρώιμης παρέμβασης είναι δωρεάν για παιδιά κάτω των τριών ετών, και σε πολλές άλλες χώρες καλύπτεται.
Γράφτηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και διασταυρώθηκε με τις πηγές που παρατίθενται.
Γενικές πληροφορίες, όχι ιατρική συμβουλή. Αν ανησυχείτε για το παιδί σας, μιλήστε με τον γιατρό του.