Czy „autyzm wirtualny” naprawdę istnieje?
Uczciwa odpowiedź ma dwie części.
Co nie jest prawdziwe: pogląd, że ekrany powodują autyzm, albo że „autyzm wirtualny” to osobne zaburzenie, które lekarze mogą zdiagnozować. Żadne badanie nie wykazało ani jednego, ani drugiego. „Autyzm wirtualny” to nie jest diagnoza. Autyzm trwa całe życie i jest silnie dziedziczny, a dzieci w spektrum autyzmu są całymi, pełnymi osobami, a nie osobami uszkodzonymi.
Co jest prawdziwe: niektóre małe dzieci, które spędzają większość czasu, kiedy nie śpią, z ekranami, pokazują sygnały wyglądające jak autyzm (nie podnoszą wzroku, nie reagują na swoje imię, mówią niewiele słów). A niektóre rodziny opisują, że te sygnały słabną, gdy ekrany gasną, a dni znów wypełniają się ludźmi. Opublikowane doniesienia są niewielkie: badanie pilotażowe z udziałem dziewięciorga małych dzieci w Stanach Zjednoczonych, serie przypadków z Iranu i Pakistanu oraz opisy kliniczne z Francji. Żadne z nich nie miało takiej grupy porównawczej, która pozwoliłaby dowieść, że różnicę zrobiły ekrany. W tym wieku dzieci zmieniają się też szybko z wielu powodów.
To określenie wskazuje więc na prawdziwe pytanie, na które nauka jeszcze nie odpowiedziała. Co jest pewne: niemowlęta uczą się języka od ludzi, którzy im odpowiadają, a instytucje zdrowia publicznego, od Światowej Organizacji Zdrowia po rząd Wielkiej Brytanii, zalecają dziś zero ekranów albo prawie zero dla dzieci przed ukończeniem dwóch lat.
Jeśli twoje dziecko pokazuje takie sygnały, nie czekaj, aż okaże się, które wyjaśnienie pasuje. Odstaw ekrany i poproś o ocenę rozwoju. Odstawienie ekranów nic nie kosztuje; w Stanach Zjednoczonych ocena w ramach wczesnego wspomagania rozwoju (early intervention) jest bezpłatna dla dzieci przed ukończeniem trzech lat, a w wielu innych krajach jest refundowana.
Napisane z pomocą sztucznej inteligencji i sprawdzone pod kątem zgodności z cytowanymi źródłami.
Informacje ogólne, a nie porada medyczna. Jeśli martwisz się o swoje dziecko, porozmawiaj z jego lekarzem.