Bestaat ‘virtueel autisme’ echt?
Het eerlijke antwoord bestaat uit twee delen.
Wat niet echt is: het idee dat schermen autisme veroorzaken, of dat ‘virtueel autisme’ een aparte aandoening is die artsen kunnen vaststellen; het is geen diagnose. Geen enkel onderzoek heeft een van beide aangetoond. Autisme is levenslang en sterk erfelijk, en autistische kinderen zijn hele mensen, geen beschadigde.
Wat wel echt is: sommige peuters die het grootste deel van hun wakkere uren met schermen doorbrengen, laten signalen zien die op autisme lijken (niet opkijken, niet reageren op hun naam, weinig woorden). En sommige gezinnen melden dat die signalen afnemen als de schermen uitgaan en de dagen zich weer vullen met mensen. De gepubliceerde verslagen zijn klein: een pilotstudie met negen peuters in de Verenigde Staten, casusreeksen uit Iran en Pakistan, en klinische beschrijvingen uit Frankrijk. Geen daarvan had het soort vergelijkingsgroep dat zou bewijzen dat de schermen het verschil maakten. Kinderen veranderen op deze leeftijd bovendien snel, om veel redenen.
De term wijst dus op een echte vraag die de wetenschap nog niet heeft beantwoord. Wat wel vaststaat, is dat baby’s taal leren van mensen die antwoord geven, en dat gezondheidsautoriteiten van de Wereldgezondheidsorganisatie tot de Britse regering nu geen schermen, of bijna geen, adviseren voor kinderen onder de twee.
Laat je kind deze signalen zien, wacht dan niet af welke verklaring klopt. Zet de schermen uit en vraag om een onderzoek. De schermen uitzetten kost niets; in de Verenigde Staten is een onderzoek via het vroeghulpprogramma gratis voor kinderen onder de drie, en in veel andere landen wordt het vergoed.
Geschreven met hulp van AI en gecontroleerd aan de hand van de geciteerde bronnen.
Algemene informatie, geen medisch advies. Maak je je zorgen over je kind, praat dan met je huisarts of kinderarts.